De drang naar avontuur.^©

Job zat heerlijk achterover op de bank en hij verwachtte dat zijn ouders zoals altijd om deze tijd bij zijn oma op bezoek zouden gaan.
'Wat ga jij vandaag doen Job. Je weet dat je de pc niet kan gebruiken. Ik wil niet dat je daar plaats neemt zonder dat je vader of ik in de buurt zijn. Trouwens, sinds vanmorgen is er een wachtwoord ingevoerd. Ga je echt niet mee naar oma. Je mist nu wel die tien euro die je elke keer van haar krijgt.'
'Ga nou maar, ik zit echt niet op die tien euro te wachten. En dat Internet kan me niets schelen, het kan me gestolen worden. Trouwens jullie hebben wel veel vertrouwen in me zeg. Het lijkt wel of ik op Internet dingen doe die het daglicht niet kunnen verdragen. Leuke ouders zijn jullie,' zijn vader keek hem streng aan, maar voelde zich in de war door wat zijn zoon zei. Hij had nu wel een wachtwoord ingevoerd, maar aan de andere kant, wilde hij ook niet dat zijn zoon in een wereld van site's terecht kwam waar hij eigenlijk nog te jong voor was. Hij vond het best moeilijk. Natuurlijk vertrouwde hij zijn zoon wel, maar het Internetgebeuren was een medium waar hij een beetje wantrouwig voor was.
´Dat kan wel zo zijn, maar ik heb je al een paar keer betrapt dat je één van die site's was ingelogd, waarvan ik je van te voren had gewaarschuwd dat je die links moest laten liggen. Je hebt het dus aan je zelf te danken. En als je zo blijft door zeuren, gaat die pc helemaal de deur uit,' zei zijn vader. Moeder snoerde hem zijn mond en vond dat hij nu wel wat erg ver ging.
'Laat maar mam, ik heb helmaal geen zin om te internetten. Ik moet overigens mijn huiswerk nog maken en mijn vrienden schrijf ik vanavond als jullie thuis zijn wel een mailtje. Jullie hebben helemaal gelijk, veel van die site's zijn niet voor kinderen van onze leeftijd bestemd.'
'Dat zijn wijze woorden,' merkte zijn moeder op. 'Maar dat wachtwoord blijft er toch maar op staan en daarmee uit. Kom we gaan, anders zit oma op hete kolen.'
Job ging languit op de bank liggen, nam zijn leerboek en begon er in te lezen. Hij verwachtte dat zijn moeder binnen de kortste keren plots weer in de deuropening zou staan. En ja hoor daar kwam ze.
'Ik heb mijn bril vergeten. Weet jij waar die ligt?'
'Je hebt je bril op mam of kwam je terug om mij te betrappen. Ik kan niet bij de pc,' dus houdt daarmee op.'
Ze keek hem verbaast en verward aan. 'Ik dacht echt dat ik mijn bril vergeten was Job. Ik vertrouw je heus wel.'
'Waarom voeren jullie dan een wachtwoord in. Noem je dat iemand vertrouwen. Maar ga nou maar naar oma, ik moet studeren. Hoe laat komen jullie terug?'
Zijn moeder gaf geen antwoordt, sloot de deur achter haar en nam naast haar man in de auto plaats.
'Denk je echt dat hij het wachtwoord niet zo snel zou kunnen vinden?'
'Neem van mij aan daar komt hij nooit achter. Je weet dat kinderen nieuwsgierig zijn, maar ik vind hem nog veel te jong voor porno en al die rare snuiters die die kinderen rare voorstellen doen. Later zal hij begrijpen dat we het goed bedoeld hebben. Je weet maar nooit wat er achter zo´n chatbox zit. Je hoort zulke rare dingen. Kinderen zijn nieuwsgierig en zoeken de spanning op. Maar ze beseffen niet dat het erg gevaarlijk kan zijn. Al die vieze mannetjes die jonge jongens en meisjes lokken. Je weet net als ik wat er in het verleden is gebeurd dat kan ook met onze jongen gebeuren,' ze knikte lichtjes en wist dat hij gelijk had.

Job rende naar zijn kamertje, nam zijn laptop die hij van zijn gespaarde geld had gekocht uit de geheime verbergplaats en zette hem naast de pc van zijn vader. Hij trok de kabel uit de pc en plaatste hem achter in zijn laptop. Vervolgens startte hij hem op en logde in. Al snel was hij druk aan het chatten met iemand die hij enkele dagen geleden op de chatbox had leren kennen en waarvan hij dacht dat ze een goede band samen hadden. Het was een meisje van rond de zeventien en hij voelde zich goed bij haar en het was of zij hem begreep. Job was veertien en al snel zag hij dingen die er niet waren. Op de manier waarop ze hem tegemoet kwam, zo vertrouwd. Hij geloofde haar. Heimelijk was hij een beetje verliefd en geloofde blindelings wat ze hem vertelde. Zonder dat hij er erg in had was hij smoorverliefd, wilde weten hoe ze eruit zag en vroeg of ze een foto van zichzelf wilde zenden. Ze liet weten dat dat op dit moment om technisch reden niet mogelijk was, maar zodra dat mogelijk was zou ze er één overzenden.
`Oh ik moet nu gaan afkappen, want mijn ouders komen zo thuis en als ze er achter komen dat ik met een jongen zit te chatten dan krijg ik ervan langs. En mag ik niet meer van ze achter de pc. Maar kan jij geen foto van je zelf sturen. Ik ben net als jij benieuwd naar hoe je er uit ziet.?'
Hij was zo in de ban van haar dat hij zonder er bij na te denken een foto van zichzelf stuurde.
'Ik moet stoppen. Morgen om dezelfde tijd ben ik weer op de chat. Je bent een lieve jonge. Ik krijg net je foto binnen. Jeetje wat ben jij knap zeg. Ik hoop dat als ik een foto van mezelf overzend, jij mij net zo leuk vindt. Tot morgen, kusjes Petra.'
Job logde uit en vertopte zijn laptop weer op zijn geheime plaats. Hij ging weer naar beneden en in gedachten nam hij weer plaats op de bank. Het enige waar hij aan kon denken was aan Petra . Dol gelukkig was hij omdat ze hem had geschreven dat hij haar wel beviel. In gedachten fantaseerde hij erover hoe ze eruit zag. Ze had hem verteld dat ze lang blond haar had, een smal gezicht en donkere ogen. Hij hoopte dat ze hem gauw een foto van zichzelf zou zenden. Hij nam zijn leerboek en probeerde de letters te lezen, maar zijn gedachten bleven steeds terug keren naar Petra, hij kon haar maar niet uit zijn hoofd zetten. Samen hadden ze een geheim. Zij moest immers ook alles uit de kast halen om met hem in contact te blijven en dat ze om bepaalde redenen geen foto kon sturen, daar zocht hij niets achter.

Oma openende deur en vroeg meteen waar Job was.
'Job moet studeren ma. Hij wordt al wat ouder en ik denk dat hij zich er een beetje voor gaat schamen om iedere keer mee te gaan naar zijn oma.'
'Ik weet het niet kind. Het is zo plotseling dat hij niet meer mee wil komen. Het is niets voor Job om tien euro te laten liggen. Lieve schat, hij zit in zijn puberteit en dan gaan ze op onderzoek uit.'
'Wat bedoelt u ma, op onderzoek uit?'
'Ach, laat maar, ik weet nog dat jij op deze leeftijd ook aan hele andere dingen dacht. Toen ging je ook opeens zo vreemd doen. Vergeet het maar. Je zult wel gelijk hebben. Hij heeft het vast te druk met studeren. Koffie of thee?'
'Koffie, zeiden ze tegelijk.'
Het werd stil in de huiskamer en het leek of ieder met zijn gedachten in hun eigen wereldje rond zwierf.
'Hij kan toch echt niet bij de pc,' vroeg ze aan haar man.
'Nee joh, daar komt hij echt niet bij.'
'Maar ze zijn vindingrijk. Als ik soms zijn verhalen hoor als hij bij Koos is. Koos weet heel veel van computers. Hij is in staat ze te kraken. Wat dat ook mogen betekenen.'
Hij keek haar lachend aan en zei dat ze zich niet zoveel zorgen moest maken.
Oma luisterde naar wat ze elkaar te vertellen hadden. Zij vond dat Job in korte tijd was veranderd. Het was te snel gegaan, maar ze kon haar vinger er niet opleggen.
'Kom kinderen, Job kan heel goed op zichzelf passen,' suste zij ze. Al leef ze dat onaangename gevoel houden, maar liet dat niet aan haar dochter en schoonzoon merken.

Job zat nog steeds op de bank, toen zijn ouders weer thuis kwamen. Hij zat diep in zijn boek en afwezig groette hij zijn ouders.
'Oma vroeg waar je van de week was. Je bent deze week ook niet bij haar langs geweest. Je gaat toch altijd even langs als je gezwommen hebt.'
'Ik was al laat en ik ben geen klein kind meer mam. Ik ga van de week wel even bij haar langs dat beloof ik.'
Zijn moeder keek hem even vluchtig aan, maar liep dan door naar de keuken om voor het eten te zorgen.
Job stond op en drentelde verveeld door de kamer. Zijn vader keek hem na, maar zei niets. Zijn moeder die de aardappels schilde keek af en toe op en zag haar zoon rusteloos heen en weer drentelen.
'Is er iets Job. Verveel je je?'
'Nee, er is niets met me. Laat me nou eens met rust. Ik kan hier niet eens rustig mezelf zijn. Ik heb morgen een proefwerk en daar maak ik me zorgen over. Maar verder is er niets met me aan de hand,' loog hij. 'Ik ga naar mijn kamer. Ik hoor het wel als we gaan eten.'